Een dag na de dienstplicht vervuld te hebben, zat ik met mijn vriendin van toen (nu al heel wat jaren ex) in Italia. Oke, met haar ouders erbij, in een huisje aan de kust. Natuurlijk met een ontvanger in mijn hand, want LIVE AID werd toen ook uitgezonden. Op de TV was er niets van te zien. Te veel lokale stations zonden iets uit, maar niet dat, wat ik graag wilde zien. Zo ook de radio niet. Ik vond genoeg stations, hele netwerken van stations. We trokken er iedere dag er wel op uit, immers zon is leuk, maar Italia is meer dan zon alleen. En zo kwamen we in Imperia aan, daar stond aan de strand rand een complete studio opgesteld. Ze hadden een feestje. En ik bleef als radiofreak iets te lang kijken. Ook naar hun straalzender, die bestond uit een bak met buizen. Grappig, helemaal geen Harry zoals ik gewend was aan de praat te houden in Groot-Amsterdam (Decibel) en in Antwerpen (Palermo). Dit was wel even anders, een ECC85 met een drie elements op een klein mastje, gericht op de studio iets verderop. Maar goed, het werkte. Tenminste, tot het moment dat ik net wilde weggaan. Er ontstond rook. Weg buis, weg verbinding. Druk zwaaiende, en nog meer hard op pratende, paniek alom. Ze hadden geen reserve buis. Dachten ze. Ik zag wel een voorraadje staan. Een audio versterker. Mag ik even… en daar zaten wel vier van die jongens in. Genoeg om de zender weer te laten branden. Nou ja, iets van swr hadden ze nooit van gehoord. Maar ja, dan maar kijken of de buis het lekker vond. Een blazer er op richten en kaarsje aansteken. Niet dat het laatste helpt, maar het is de gedachten zullen we maar zeggen. En ik had gelijk een baan. Maar de microfoon trok toch iets meer. En werd het radio maken, een uur per dag voor de gasten uit Hollandia. Drie weken lang. Vrij drinken, eten, roken (nu deed ik dat niet, dus dat was dan eigenlijk inkomsten niet krijgen, die je eigelijk wel verdiend had) en meiden. DJs hebben altijd leuke meiden om hun heen. Maar goed, ik had er toen al een. Later toch weer terug naar Nederland, om snel weer terug te keren. Van een uur werd het twee. En zo begon het leukste deel van het feesten in mijn leven. Want dat was het wel. En het schelden in de taal, dat had ik erg snel door. Vreemd is dat altijd, dat je dat als eerste weet te onthouden. En wat wilde je meer? Meiden om je heen, lekker weer, en vooral genieten. En ja, als ik daar nu nog kom, kan ik niet over straat lopen.
Grt, Brillie.










